به گزارش روابط عمومی انجمن اسلامی معلمان ایران، هم‌زمان با آغاز سال دوم فعالیت هفتمین دوره شورای مرکزی، توسعه و ساماندهی تشکیلات، تقویت نقش استان‌ها و ارتقای سرمایه انسانی انجمن به عنوان مهم‌ترین اولویت‌های این دوره در دستور کار کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان ها قرار گرفته است.

در همین راستا، صدیقه مرادی مهدی‌آبادی، عضو شورای مرکزی، رئیس کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها و قائم‌مقام انجمن اسلامی معلمان استان کرمان، در گفت‌وگو با پایگاه اطلاع‌رسانی انجمن اسلامی معلمان ایران، ضمن تشریح برنامه‌های این کمیسیون، از راهبردهای آن برای بازآرایی تشکیلات، برگزاری منظم و قانونی مجامع عمومی استان‌ها، توانمندسازی اعضا و افزایش نقش شعب استانی در پیشبرد اهداف انجمن سخن گفت.

آنچه در ادامه می‌خوانید، مشروح این گفت‌وگو است.

سؤال اول: برنامه محوری سال دوم کنگره هفتم کمیسیون را «سال انسجام تشکیلات و توانمندسازی استان‌ها» نامیده‌اید. چرا این عنوان را برای کمیسیون در سال دوم انتخاب کرده‌اید و اساساً چرا امروز بیش از هر زمان دیگری باید به تشکیلات توجه کرد؟

پاسخ:

اجازه بدهید پاسخ این سؤال را از یک نگاه کلان آغاز کنم.

هر تشکل مدنی، هر حزب سیاسی و هر سازمان مردم‌نهاد، پیش از آنکه با بیانیه‌ها، مواضع یا فعالیت‌های رسانه‌ای شناخته شود، با میزان انسجام درونی، کیفیت سازماندهی و توان تشکیلاتی خود شناخته می‌شود. اگر این بنیان مستحکم نباشد، حتی بهترین ایده‌ها نیز در مرحله اجرا با مشکل مواجه خواهند شد.

انجمن اسلامی معلمان ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست. ما نزدیک به نیم قرن سابقه فعالیت تشکیلاتی داریم و انجمن یادگار شهیدان معلم رجایی و باهنر است و در این سال‌ها سرمایه‌ای ارزشمند از تجربه، اعتماد و حضور فرهنگیان فرهیخته در سراسر کشور شکل گرفته است. این سرمایه اجتماعی، بزرگ‌ترین دارایی انجمن است و حفظ، تقویت و سازماندهی آن، مهم‌ترین مسئولیت شورای مرکزی و کمیسیون در دوره هفتم به شمار می‌آید.

به اعتقاد من، سال نخست هر دوره، بیشتر به استقرار ساختارها، تقسیم مسئولیت‌ها، شکل‌گیری کمیسیون‌ها و تدوین برنامه‌ها اختصاص دارد؛ اما سال دوم، زمان آغاز حرکت‌های عمیق، اثرگذار و ماندگار است. اگر قرار باشد کنگره هفتم با یک دستاورد شاخص در تاریخ انجمن شناخته شود، آن دستاورد باید «بازآرایی تشکیلاتی» باشد.

وقتی از بازآرایی تشکیلات سخن می‌گوییم، منظور ما صرفاً تغییر در ساختار یا جابه‌جایی مسئولیت‌ها نیست. مقصود، ایجاد یک نظام منسجم، پویا، قانونمند و آینده‌نگر است که بتواند ظرفیت‌های انسانی انجمن را در سراسر کشور فعال کند. ما معتقدیم تشکیلات زمانی معنا پیدا می‌کند که هر عضو احساس کند در این مجموعه نقش دارد، صدایش شنیده می‌شود و می‌تواند در پیشبرد اهداف انجمن اثرگذار باشد.

یکی از آسیب‌هایی که بسیاری از تشکل‌های مدنی با آن روبه‌رو می‌شوند، تمرکز بیش از اندازه بر مرکز و فاصله گرفتن از بدنه استانی است. اگر همه ظرفیت‌ها در شورای مرکزی متمرکز شود و استان‌ها صرفاً نقش اجراکننده داشته باشند، به تدریج انگیزه‌ها کاهش می‌یابد و پویایی تشکیلات آسیب می‌بیند. در این دوره، تلاش ما این است که این نگاه را اصلاح کنیم. باور داریم که انجمن زمانی قدرتمند خواهد بود که همه استان‌ها احساس تعلق، مسئولیت و مشارکت واقعی داشته باشند.

از همین منظر، عنوان «سال انسجام تشکیلات و توانمندسازی استان‌ها» برای کمیسیون صرفاً یک شعار نیست؛ بلکه بیانگر یک راهبرد است. ما می‌خواهیم در پایان سال دوم، هر استان دارای ساختاری منظم، برنامه‌ای مشخص، ارتباطی مستمر با شورای مرکزی و حضوری مؤثر در عرصه‌های آموزشی، فرهنگی، صنفی و اجتماعی باشد. این هدف نیازمند برنامه‌ریزی، پیگیری، آموزش، ارزیابی و همراهی مستمر است و کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها خود را متعهد به تحقق آن می‌داند.

نکته دیگری که مایلم بر آن تأکید کنم، جایگاه سرمایه انسانی در انجمن است. هیچ تشکیلاتی با آیین‌نامه و بخشنامه زنده نمی‌ماند؛ آنچه یک تشکل را پویا نگه می‌دارد، انسان‌های دغدغه‌مند، مسئولیت‌پذیر و آموزش‌دیده هستند. بنابراین، اگر امروز از توسعه تشکیلات سخن می‌گوییم، در حقیقت از توسعه سرمایه انسانی سخن می‌گوییم. ما باید بتوانیم نیروهای جوان را شناسایی کنیم، تجربه پیشکسوتان را منتقل کنیم، بانوان توانمند را بیش از گذشته در عرصه‌های مدیریتی به میدان بیاوریم و زمینه‌ای فراهم کنیم که هر عضو، فرصت رشد جو ایفای نقش داشته باشد.

من بر این باورم که تشکیلات، ستون فقرات انجمن اسلامی معلمان ایران است. هر اندازه این ستون مستحکم‌تر باشد، انجمن در دفاع از منزلت معلمان، ارائه دیدگاه‌های کارشناسی، مشارکت در سیاست‌گذاری‌های آموزشی و ایفای مسئولیت اجتماعی خود موفق‌تر عمل خواهد کرد. به همین دلیل، کمیسیون در سال دوم، توسعه تشکیلات را نه یک فعالیت جانبی، بلکه اولویت نخست خود می‌داند.

از همه دبیران استان‌ها، اعضای شورای استانی و فرهنگیان همراه انجمن نیز دعوت می‌کنم این دوره را فرصتی برای آغاز یک حرکت تازه بدانند. شورای مرکزی و کمیسیون با تمام توان در کنار استان‌ها خواهد بود، اما موفقیت این مسیر تنها با مشارکت فعال همه اعضا امکان‌پذیر است. ما می‌خواهیم سال دوم کنگره هفتم، سالی باشد که در آن هر استان احساس کند بخشی از یک خانواده بزرگ، منسجم و آینده‌نگر است و در ساختن آینده انجمن سهمی واقعی دارد.

سؤال دوم: شما بارها تأکید کرده‌اید که «آینده انجمن در استان‌ها رقم می‌خورد». این جمله در عمل چه معنایی دارد و چه تغییری در نسبت شورای مرکزی و استان‌ها ایجاد خواهد کرد؟

پاسخ:

وقتی می‌گوییم «آینده انجمن در استان‌ها رقم می‌خورد»، در واقع از یک تغییر نگرش سخن می‌گوییم؛ تغییری که استان‌ها را از جایگاه مجری صرف، به جایگاه شریک راهبردی شورای مرکزی ارتقا می‌دهد.

انجمن اسلامی معلمان ایران یک تشکل ملی است، اما هویت ملی آن از کنار هم قرار گرفتن ظرفیت‌های استانی شکل می‌گیرد. هیچ شورای مرکزی، هرچقدر هم توانمند باشد، بدون پشتوانه شعب فعال، منسجم و پویا نمی‌تواند به اهداف کلان خود دست یابد. تجربه فعالیت‌های تشکیلاتی نیز نشان داده است که ماندگاری و اثرگذاری هر سازمان، بیش از آنکه به مرکز وابسته باشد، به قدرت شبکه استانی آن بستگی دارد.

در دوره هفتم، تلاش ما بر این است که این نگاه بیش از گذشته در عمل محقق شود. استان‌ها باید در طراحی برنامه‌ها، ارائه ایده‌ها، انتقال مسائل و حتی ارزیابی عملکرد تشکیلات نقش‌آفرین باشند. طبیعی است که هر استان به دلیل شرایط فرهنگی، اجتماعی و آموزشی خود، ظرفیت‌ها و مسائل متفاوتی دارد و نمی‌توان با یک نسخه واحد، همه استان‌ها را مدیریت کرد. از این رو، یکی از سیاست‌های ما، توجه به اقتضائات بومی هر استان در چارچوب سیاست‌های کلان انجمن است.

البته این به معنای پراکندگی یا حرکت جزیره‌ای نیست. ما به دنبال ایجاد تعادل میان «انسجام ملی» و «ابتکار عمل استانی» هستیم. شورای مرکزی وظیفه سیاست‌گذاری، هدایت و پشتیبانی را بر عهده دارد و استان‌ها نیز با شناخت دقیق از ظرفیت‌های محلی، می‌توانند در اجرای برنامه‌ها، جذب نیروهای جدید، توسعه فعالیت‌های فرهنگی و تشکیلاتی و ارتباط مؤثر با جامعه فرهنگیان نقش‌آفرینی کنند. این تعامل، انجمن را به یک مجموعه زنده، یادگیرنده و پویا تبدیل خواهد کرد.

از سوی دیگر، اعتقاد داریم ارتباط شورای مرکزی با استان‌ها نباید صرفاً به مکاتبات اداری یا جلسات مناسبتی محدود شود. این ارتباط باید مستمر، هدفمند و دوسویه باشد؛ به گونه‌ای که استان‌ها بتوانند مسائل، پیشنهادها و تجربه‌های خود را مستقیماً با شورای مرکزی در میان بگذارند و در مقابل نیز از حمایت‌های آموزشی، تشکیلاتی و رسانه‌ای برخوردار شوند. هرچه این ارتباط نزدیک‌تر باشد، تصمیمات شورای مرکزی نیز واقع‌بینانه‌تر و متناسب‌تر با نیازهای بدنه انجمن خواهد بود.

در همین چارچوب، کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها تلاش خواهد کرد زمینه هم‌افزایی میان استان‌ها را نیز فراهم کند. بسیاری از شعب، تجربه‌های موفق و ارزشمندی در حوزه جذب اعضا، برگزاری نشست‌های تخصصی، ارتباط با فرهنگیان و فعالیت‌های اجتماعی دارند که می‌تواند در اختیار سایر استان‌ها قرار گیرد. اگر بتوانیم این تجربه‌ها را به اشتراک بگذاریم، در حقیقت یک شبکه یادگیری درون‌تشکیلاتی ایجاد کرده‌ایم که سرمایه‌ای ماندگار برای انجمن خواهد بود.

هدف نهایی ما این است که در پایان کنگره هفتم، هیچ استانی خود را دور از مرکز تصمیم‌گیری احساس نکند و هیچ ظرفیت ارزشمندی به دلیل ضعف ارتباطات یا نبود برنامه مغفول نماند. ما باور داریم هر استان، یک فرصت برای رشد انجمن است و هر عضو، سرمایه‌ای برای آینده این تشکل. هرچه این سرمایه‌ها بهتر سازماندهی شوند، انجمن اسلامی معلمان ایران نیز در تحقق رسالت فرهنگی، اجتماعی و صنفی خود موفق‌تر و اثرگذارتر خواهد بود.

سؤال سوم: مهم‌ترین برنامه عملی کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها در سال دوم کنگره هفتم چیست و برگزاری مجامع عمومی چه جایگاهی در این برنامه دارد؟

پاسخ:
در سال دوم کنگره هفتم، اولویت اصلی کمیسیون، بازآرایی و توانمندسازی تشکیلات استان‌ها است. البته منظور ما از بازآرایی، صرفاً اصلاح ساختارهای اجرایی یا انجام برخی اقدامات اداری نیست؛ بلکه هدف، ایجاد شبکه‌ای منسجم، پویا و کارآمد از شعب انجمن در سراسر کشور است؛ شبکه‌ای که بتواند متناسب با ظرفیت‌های هر استان، در تحقق اهداف انجمن نقش‌آفرینی مؤثرتری داشته باشد.

برای رسیدن به این هدف، ابتدا باید شناخت دقیقی از وضعیت شعب داشته باشیم. هر استان ویژگی‌ها، ظرفیت‌ها و حتی چالش‌های خاص خود را دارد و طبیعتاً نسخه واحدی برای همه استان‌ها وجود ندارد. از این‌رو، کمیسیون تلاش خواهد کرد با ارتباط مستمر با دبیران استان‌ها، بررسی وضعیت تشکیلات و شناسایی ظرفیت‌های انسانی و اجرایی، برنامه‌ای واقع‌بینانه و متناسب با شرایط هر استان تدوین کند.

یکی دیگر از محورهای مهم، ایجاد انسجام در فرآیندهای تشکیلاتی است. اعتقاد داریم وحدت رویه در چارچوب اساسنامه و آیین‌نامه‌ها، در کنار احترام به شرایط و اقتضائات بومی استان‌ها، می‌تواند زمینه‌ساز رشد متوازن انجمن در سراسر کشور باشد. در کنار آن، تبادل تجربه میان استان‌ها و بهره‌گیری از الگوهای موفق نیز از موضوعاتی است که با جدیت دنبال خواهیم کرد؛ چرا که باور داریم هیچ تجربه موفقی نباید محدود به یک استان باقی بماند.

در این میان، مجامع عمومی جایگاه ویژه‌ای در راهبرد توسعه تشکیلات دارند. از نگاه ما، مجمع عمومی صرفاً محلی برای انتخاب اعضای هیأت‌مدیره نیست؛ بلکه عالی‌ترین رکن تشکیلاتی هر شعبه و نماد پویایی، قانون‌مداری و مشارکت اعضاست. مجامع عمومی فرصتی برای ارائه گزارش عملکرد، ارزیابی فعالیت‌ها، شنیدن دیدگاه‌های اعضا، شناسایی نیروهای مستعد و ترسیم مسیر آینده هر شعبه است.

به همین دلیل، یکی از برنامه‌های جدی شورای مرکزی، همراهی با استان‌ها برای برگزاری منظم، قانونی و شفاف مجامع عمومی است. معتقدیم هرچه این فرآیند با مشارکت گسترده‌تر اعضا، رعایت دقیق ضوابط و فضای گفت‌وگو و همدلی بیشتری برگزار شود، سرمایه اجتماعی انجمن نیز تقویت خواهد شد.

البته نگاه ما به مجمع عمومی، نگاهی فراتر از یک رویداد تقویمی است. مجمع عمومی باید آغازگر یک دوره تازه از فعالیت تشکیلاتی باشد؛ دوره‌ای که در آن، مسئولیت‌ها با پشتوانه رأی و اعتماد اعضا واگذار شود، نیروهای جدید فرصت حضور و نقش‌آفرینی پیدا کنند و تجربه ارزشمند پیشکسوتان نیز در خدمت رشد نسل جدید قرار گیرد. این گردش مسئولیت‌ها، ضامن پویایی و ماندگاری هر تشکل است.

در عین حال، لازم می‌دانم بر یک نکته اساسی تأکید کنم و آن اینکه توسعه و تقویت تشکیلات، مأموریت یک کمیسیون یا مسئولیت چند نفر در شورای مرکزی نیست. این یک مسئولیت جمعی است که تحقق آن به همراهی همه ارکان انجمن، از شورای مرکزی تا دبیران استان‌ها، اعضای شوراهای استانی و همه اعضای دغدغه‌مند انجمن بستگی دارد.

کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها نقش سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی، هماهنگی و پشتیبانی را بر عهده دارد، اما موفقیت این مسیر زمانی رقم خواهد خورد که همه استان‌ها خود را شریک این حرکت بدانند و با احساس مسئولیت، خلاقیت و روحیه کار جمعی در آن مشارکت کنند. تجربه فعالیت‌های تشکیلاتی نشان داده است که هیچ برنامه‌ای بدون مشارکت بدنه انجمن به نتیجه مطلوب نخواهد رسید.

از همین رو، دست یاری خود را به سوی همه دبیران، مدیران و اعضای انجمن در سراسر کشور دراز می‌کنیم و امیدواریم با همفکری، همدلی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های ارزشمند استان‌ها، بتوانیم فصل تازه‌ای از فعالیت‌های تشکیلاتی انجمن اسلامی معلمان ایران را رقم بزنیم. باور داریم سرمایه واقعی انجمن، اعضای آن هستند و هر اندازه این سرمایه با برنامه‌ریزی، آموزش و اعتماد متقابل تقویت شود، آینده انجمن نیز روشن‌تر و اثرگذارتر خواهد بود.

اطمینان دارم با این رویکرد، سال دوم کنگره هفتم می‌تواند به نقطه عطفی در تاریخ فعالیت‌های انجمن تبدیل شود؛ سالی که در آن، تشکیلات از یک ساختار اداری به یک شبکه پویا، هم‌افزا و اثرگذار در سراسر کشور ارتقا یابد و استان‌ها، با نقش‌آفرینی فعال خود، موتور محرک تحقق اهداف و آرمان‌های انجمن اسلامی معلمان ایران باشند.

سؤال چهارم: نقش جوانان و بانوان در برنامه‌های دوره هفتم چگونه دیده شده است و کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها چه برنامه‌ای برای بهره‌گیری از این ظرفیت‌ها دارد؟

پاسخ:

یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های انجمن اسلامی معلمان ایران، نیروی انسانی آن است و در میان این سرمایه ارزشمند، جوانان و بانوان از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند. باور ما این است که آینده هر تشکل، به میزان موفقیت آن در شناسایی، آموزش و میدان دادن به نیروهای توانمند وابسته است. اگر نتوانیم نسل جدیدی از مدیران و کنشگران تشکیلاتی را تربیت کنیم، استمرار و پویایی انجمن با چالش مواجه خواهد شد.

در دوره هفتم، رویکرد شورای مرکزی بر شایسته‌سالاری، جانشین‌پروری و بهره‌گیری از همه ظرفیت‌های انجمن استوار است. به همین دلیل، تلاش خواهیم کرد زمینه حضور مؤثر جوانان در فعالیت‌های تشکیلاتی، کمیسیون‌های تخصصی و مسئولیت‌های اجرایی بیش از گذشته فراهم شود. جوانان از انگیزه، خلاقیت و نگاه نو برخوردارند و این ویژگی‌ها، در کنار تجربه پیشکسوتان، می‌تواند سرمایه‌ای ارزشمند برای آینده انجمن باشد.

در حوزه بانوان نیز نگاه ما کاملاً روشن است. انجمن اسلامی معلمان ایران از ظرفیت بانوان فرهیخته، متخصص و توانمند برخوردار است و این ظرفیت باید بیش از پیش در عرصه‌های تصمیم‌سازی، مدیریت و فعالیت‌های تشکیلاتی مورد استفاده قرار گیرد. حضور بانوان در شورای مرکزی، کمیسیون‌ها و مسئولیت‌های استانی نشان می‌دهد که انجمن به توانمندی و شایستگی آنان باور دارد و این مسیر باید با قوت ادامه یابد.

البته ما جوان‌گرایی را در تقابل با تجربه نمی‌بینیم. هنر یک تشکیلات موفق، ایجاد پیوند میان تجربه پیشکسوتان و انگیزه نسل جوان است. اگر این تعامل شکل بگیرد، هم انتقال تجربه به‌درستی انجام می‌شود و هم ایده‌های نو فرصت بروز پیدا می‌کنند. این همان الگویی است که می‌تواند پایداری و بالندگی انجمن را در سال‌های آینده تضمین کند.

از همین رو، کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها تلاش خواهد کرد با طراحی برنامه‌های آموزشی، شناسایی نیروهای مستعد در استان‌ها و فراهم کردن زمینه مشارکت بیشتر جوانان و بانوان، مسیر رشد تشکیلاتی آنان را هموار کند. باور ما این است که آینده انجمن با اتکا به همه ظرفیت‌های انسانی آن ساخته خواهد شد و هیچ سرمایه‌ای نباید به دلیل دیده نشدن یا فراهم نبودن فرصت مشارکت، مغفول بماند.

سؤال پنجم: برای آموزش و توانمندسازی نیروهای انجمن چه برنامه‌ای دارید؟

پاسخ:

اگر بپذیریم که سرمایه اصلی انجمن، اعضای آن هستند، باید بپذیریم که مهم‌ترین سرمایه‌گذاری نیز سرمایه‌گذاری بر آموزش و توانمندسازی همین نیروهاست. هیچ تشکل پویایی بدون آموزش مستمر، انتقال تجربه و ارتقای مهارت‌های اعضای خود نمی‌تواند مسیر رشد و اثرگذاری را ادامه دهد.

از همین رو، آموزش یکی از اولویت‌های اصلی کمیسیون آموزش، تشکیلات و امور استان‌ها در دوره هفتم خواهد بود. البته منظور ما صرفاً برگزاری چند کارگاه یا نشست آموزشی نیست؛ بلکه هدف، طراحی یک فرآیند مستمر برای توانمندسازی اعضا در سطوح مختلف تشکیلات است.

در این مسیر، تلاش خواهیم کرد نیازهای آموزشی اعضا در استان‌ها شناسایی و بر اساس آن، دوره‌های متنوعی در حوزه‌هایی مانند مهارت‌های تشکیلاتی، کار گروهی، مدیریت سازمانی، ارتباطات، رسانه، شیوه اداره جلسات، جذب و سازماندهی اعضا، قوانین و مقررات تشکیلاتی و آشنایی با اساسنامه و آیین‌نامه‌های انجمن برگزار شود.

در کنار آموزش‌های عمومی، توجه ویژه‌ای نیز به تربیت مدیران آینده انجمن خواهیم داشت. هر تشکل موفق، همواره به فکر پرورش نسل بعدی مدیران خود است و ما نیز تلاش خواهیم کرد با شناسایی نیروهای مستعد در استان‌ها، زمینه رشد و مسئولیت‌پذیری آنان را فراهم کنیم. این نگاه، هم به پایداری تشکیلات کمک می‌کند و هم از انحصار مسئولیت‌ها جلوگیری خواهد کرد.

از سوی دیگر، معتقدیم آموزش نباید صرفاً از مرکز به استان‌ها منتقل شود. بسیاری از استان‌ها تجربه‌های موفق و ارزشمندی در حوزه فعالیت‌های تشکیلاتی، فرهنگی و رسانه‌ای دارند که می‌تواند در اختیار سایر شعب قرار گیرد. بنابراین، یکی از برنامه‌های ما ایجاد بستری برای تبادل تجربه و یادگیری متقابل میان استان‌هاست تا از ظرفیت‌های موجود، بیشترین بهره گرفته شود.

در نهایت، هدف ما این است که اعضای انجمن، صرفاً همراهان یک تشکل نباشند، بلکه به نیروهایی توانمند، مسئولیت‌پذیر و اثرگذار تبدیل شوند؛ افرادی که بتوانند در هر جایگاه و مسئولیتی، با شناخت دقیق از اهداف، ارزش‌ها و مأموریت‌های انجمن، نقش‌آفرینی مؤثر و ماندگاری داشته باشند. باور داریم هر اندازه آموزش را جدی‌تر بگیریم، آینده تشکیلات نیز مطمئن‌تر و پویاتر خواهد بود.

نکته‌ای که برای ما اهمیت ویژه‌ای دارد، این است که انجمن اسلامی معلمان، پیش از آنکه یک تشکل سیاسی یا صنفی باشد، متشکل از معلمان و فعالان حوزه تعلیم و تربیت است. ما معلم هستیم و آموزش، بخشی از هویت حرفه‌ای و اجتماعی ماست. از همین رو، طبیعی است که توسعه تشکیلات انجمن نیز بر پایه یادگیری مستمر، انتقال تجربه، ارتقای مهارت‌ها و توانمندسازی اعضا استوار باشد.

بر همین اساس، آموزش را یک برنامه مقطعی یا تشریفاتی نمی‌دانیم، بلکه آن را یک فرآیند دائمی برای رشد سرمایه انسانی انجمن تلقی می‌کنیم. هر عضو، در هر مسئولیت و جایگاهی، باید فرصت یادگیری، ارتقای توانمندی‌ها و انتقال تجربه را داشته باشد. اگر بتوانیم چنین فرهنگی را در انجمن نهادینه کنیم، در واقع مهم‌ترین سرمایه‌گذاری را برای آینده تشکیلات انجام داده‌ایم.

به همین دلیل، در کنار برگزاری دوره‌های آموزشی، تلاش خواهیم کرد «فرهنگ یادگیری تشکیلاتی» در همه سطوح انجمن تقویت شود؛ فرهنگی که در آن آموزش محدود به کلاس و کارگاه نباشد، بلکه از دل گفت‌وگو، هم‌اندیشی، تبادل تجربه میان استان‌ها و استفاده از ظرفیت پیشکسوتان و نیروهای جوان شکل بگیرد. باور داریم تشکیلاتی که همواره در حال یادگیری باشد، همواره نیز در مسیر رشد، نوآوری و اثرگذاری حرکت خواهد کرد.

سؤال ششم: اگر بخواهید چشم‌اندازی از پایان کنگره هفتم ترسیم کنید، انجمن اسلامی معلمان ایران را در چه جایگاهی می‌بینید و پیام شما به دبیران و فعالان استان‌ها چیست؟

پاسخ:

چشم‌انداز ما روشن و در عین حال واقع‌بینانه است. امیدواریم در پایان کنگره هفتم، انجمن اسلامی معلمان ایران از یک شبکه منسجم‌تر، فعال‌تر و اثرگذارتر در سراسر کشور برخوردار باشد؛ تشکلی که همه استان‌ها در آن نقش‌آفرین باشند، ارتباط میان شورای مرکزی و شعب استانی مستمر و دوسویه باشد و فعالیت‌های انجمن بر پایه برنامه‌ریزی، مشارکت و کار تشکیلاتی منظم پیش برود.

یکی از مهم‌ترین اهداف ما این است که در پایان این دوره، شعب استانی از انسجام بیشتری برخوردار باشند، مجامع عمومی به صورت منظم و در چارچوب اساسنامه برگزار شوند، آموزش به یک فرآیند مستمر در انجمن تبدیل شود و زمینه برای حضور و نقش‌آفرینی نیروهای جوان، بانوان و اعضای توانمند در مسئولیت‌های مختلف بیش از گذشته فراهم شود. اگر بتوانیم این اهداف را محقق کنیم، یقین دارم انجمن با سرمایه‌ای ارزشمندتر و ظرفیت‌هایی گسترده‌تر وارد دوره‌های آینده خواهد شد.

البته تحقق این چشم‌انداز، تنها با تلاش شورای مرکزی امکان‌پذیر نیست. انجمن اسلامی معلمان ایران متعلق به همه اعضای آن است و موفقیت این مسیر، در گرو مشارکت، مسئولیت‌پذیری و همدلی همه دبیران، اعضای شوراهای استانی و فرهنگیان همراه انجمن خواهد بود. ما در شورای مرکزی خود را در کنار استان‌ها می‌دانیم و معتقدیم هر موفقیتی که در یک استان رقم بخورد، موفقیتی برای کل انجمن است.

پیام من به دبیران و فعالان استان‌ها، دعوت به همدلی، امید و نقش‌آفرینی است. امروز بیش از هر زمان دیگری به کار جمعی، گفت‌وگو، اعتماد متقابل و بهره‌گیری از همه ظرفیت‌های انسانی نیاز داریم. از همه همکاران عزیز می‌خواهم این دوره را فرصتی برای تقویت تشکیلات، شناسایی نیروهای مستعد، گسترش فعالیت‌های انجمن و افزایش مشارکت فرهنگیان بدانند.

بی‌تردید، آینده انجمن را نه ساختمان شورای مرکزی، بلکه اندیشه، انگیزه و تلاش اعضای آن در سراسر کشور خواهد ساخت. هر استان می‌تواند به یک کانون اثرگذار برای تحقق اهداف انجمن تبدیل شود و شورای مرکزی نیز با همه توان، پشتیبان این حرکت خواهد بود.

من آینده انجمن اسلامی معلمان ایران را آینده‌ای مبتنی بر انسجام، مشارکت، شایسته‌سالاری، آموزش مستمر و مسئولیت‌پذیری جمعی می‌بینم. اطمینان دارم اگر این مسیر را با همدلی و برنامه‌ریزی ادامه دهیم، در پایان کنگره هفتم، انجمنی خواهیم داشت که از نظر تشکیلاتی منسجم‌تر، از نظر سرمایه انسانی توانمندتر و از نظر اجتماعی اثرگذارتر از همیشه خواهد بود؛ انجمنی که بتواند با اتکا به ظرفیت ارزشمند فرهنگیان سراسر کشور، نقش مؤثرتری در ارتقای نظام تعلیم و تربیت و دفاع از جایگاه معلمان ایفا کند.

در پایان، می‌خواهم بر یک باور عمیق تأکید کنم؛ قدرت واقعی انجمن، نه در ساختارهای اداری، بلکه در اعتماد، مشارکت و احساس مسئولیت اعضای آن نهفته است. هرچه این سرمایه اجتماعی را بیشتر تقویت کنیم، آینده انجمن روشن‌تر خواهد بود. امیدوارم سال دوم کنگره هفتم، نقطه آغاز فصلی تازه از همدلی، تحرک، نوآوری و بالندگی در سراسر استان‌های کشور باشد و همه ما بتوانیم در کنار یکدیگر، انجمنی شایسته نام و جایگاه معلمان ایران بسازیم